جمعه 7 اسفند 1394  01:29 ب.ظ
نوع مطلب: (سرگرمی ،) توسط: فر ناز

وبلاگ هویج بنفش یکی از وبلاگهای مهربون و بی شیله پیله ایه که من از خوندنش خیلی لذت میبرم. امروز که بهش سر زده بودم دیدم که لینک داده بود به این شعر. باورش برام سخته که واقعا این شعرو یه بچه کلاس نهمی نوشته. چقدر خوب تونسته بنویسه. حسودیم شد واقعن!
شعر ازین قراره:

دوش

اختراع غمگین‌ترین انسان خوشبخت جهان بود

وقتی بازوانی نداشت برای در آغوش گرفتن

و زانویی برای زیر سر گذاشتن

و شانه‌ای برای اشک ریختن

وقتی همه فکر می‌کردند او خوشبخت‌ترین انسان روی زمین است

به دوش پناه برد

و ساعت‌ها بدون اینکه کسی بفهمد زیر سایه‌اش بارید

حالا

ما از نسل همان انسان خوشبخت جهانیم

و

مدت زیادی ست

که هر شب دوش می‌گیریم...

مژده مقیسه، کلاس نهم.


نظرات()   
   
حمیدوو
دوشنبه 10 اسفند 1394 05:16 ب.ظ
آره شعر خوبیه. اما بنظرم کلاس نهم میشه حدودا 15-16 ساله و سن کشف وشهوده...پس خیلی عالیه که شعر میگه و عالی تر که شعرخوب میگه
پاسخ فر ناز : 15-16 سالگی سن کشف و شهوده؟ نمیدونم والا
زمان ما ازین چیزا نبود :)
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر