چهارشنبه 31 خرداد 1396  07:51 ب.ظ
نوع مطلب: (خلقیات من ،) توسط: فر ناز

وقتی یه روز از اولش با همه آفتابی بودن و گرم بودنش خاکستریه و هیچ چیز نمیتونه ته دلتو روشن کنه دقیقن اتفاقای کوچیک کوچیک ناراحت کننده هم ردیف میشن پشت هم. که بهت بگن از این بدترم میشه. پررو نشو. بعد تو چیکار میکنی؟ هنزفریو میگیری و  تا ته تو گوشت فرو میکنی. از شهرام شب پره بیگیر برو تا آهنگ اینسترومنتال (بی کلام) گوش میدی. چای نبات میخوری. پا میشی از سر کار زیبات میای خونه خودتو تحویل میگیری یه لیوان خاکشیر خنک میخوری اما اون لعنتی انگار قلمبه شده تو گلوت.
بعد یاد دو روز پیش و درکه میفتی. هوای خوب. باد خنک. قشنگ واسه خودم نشستم بستنی خوردم مثل چی. خیلی چسبید. بعد فک میکنی زندگی همشم کثـ.افت نیست. چیزای خوب داره. فقط خوباش کوچیکن باید دنبالشون گشت. اما بداش زیاد و پررنگن لعنتی. نمیدونم شاید من سنسورام از کار افتاده. هی باید چنگ بزنم تو خاطرات، تو هر روز زندگیم، تو همه چیزای کوچولو و محکم نگهشون دارم. هی بگم "ببین چه خوبه سلامتی" یا مثلا " چه خوبه که من کار دارم و تو رشته ی خودم دارم کار میکنم" بعد هی تکرار کنمشون. خوبه ها. فقط بعضی روزا جواب نمیده.


نظرات()   
   
یکشنبه 28 خرداد 1396  11:04 ب.ظ
توسط: فر ناز

اگر قرار باشه دوباره برگردم به اون تاریخ، این دفعه منتظر نمیمونم دیگه. اول از همه میرم بستنی میخرم و ای میستم بخورمش. بزار بره. بزار همشون رد شن برن.


  • آخرین ویرایش:یکشنبه 28 خرداد 1396
نظرات()   
   
سه شنبه 23 خرداد 1396  11:34 ب.ظ
نوع مطلب: (دل نوشته ،) توسط: فر ناز

در کورسویی که نمی دانم در انتهایش چه چیزی انتظارم را می کشد به دنبال یک نشانه ام. نشانه ای برای ماندن، یا برای رفتن. تصمیمم را نصفه گرفتم  مثل همیشه ی خدا. نه که دقیقه ی 90 تصمیم بگیرم. نه. فکر میکنم تصمیم گرفتن اصولا مسئله ی سختیست آن هم وقتی پای زندگی و کار و رابطه وسط باشد. ترجیحا سرم را گرم میکنم. بیرون گود می ایستم و لنگش کن می گویم. اما این چند شب میخواهم از صمیم قلبم از خدا بخواهم که بعد از دعای سلامتی عزیزان و اطرافیانم نشانه ای سر راهم بگذارد و به من راه نشان بدهد. 
میخواهم با تمام قلبم به پیش بروم.
 


  • آخرین ویرایش:سه شنبه 23 خرداد 1396
نظرات()   
   
جمعه 12 خرداد 1396  03:03 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،) توسط: فر ناز

هر روز را با مرور کوچکترین دارایی هایم شروع میکنم و به خاطر داشتن همه ی آنها، خواه کوچک و خواه بزرگ، احساس سپاسگذاری عمیقی میکنم. به برنامه روزانم مراقبه را اضافه کرده ام، آن هم بنا به نظر دوستی اتفاقی و عجیب و غریب. تا الان که ادامه اش هم برایم خوب بوده و هم احساس بیهودگی از انجامش نداشته ام. شروع کردم به خواندن سه کتاب که قبلا از بچه ها و وبلاگ نویسها پرسیده بودم ولی فرصتی برای خواندنشان نداشته ام. گزینه ی ادامه تحصیل را کمی پیشتر جلوی عینک بدبینیم گذاشته ام، همچنان معتقدم که باید با مطالعه ی بیشتر تصمیم بگیرم. محیط کارم را دوست دارم و با همکارها تقریبا در اغلب اوقات جو صمیمیت خوبی داریم اما بیشتر از رفاقت با همکار به دنبال آموزش و یادگیریم. به دنبال پیشرفت و چنین چیزی را دیگر در محیط فعلی نمی بینم. بی تعارف باید بگویم، هر چند به رییسم نگفتم و با قر و غمزه حرف زدم اما دنبال کارم. یک کار خوب و منصفانه که زحماتم را ببینند و هر وقت دلشان خواست با من در قالب کارگر روزمزد رفتار نکنند. باز هم به کارگر. روزمزد است نه اینکه بعد 3 ماه حقوق 2 ماه اول را بگیرد.

فکر میکنم به سال پیش همین موقع. وای وای. چه ملغمه ی رقت انگیزی. خودم هم از یادآوریش حال بدی دارم. بیماری پدر بزرگ، افسردگی و دلسردی خودم، یک آشنایی بی خود، شروع کار آن هم در بدترین شرایط، اعصاب خوردی سر مقاله و ... به امسال امید بیشتری دارم. حداقل بیشتر از پارسال. فکر میکنم حداقل پتانسیل لازم برای رشد باید از درون باشد. از یک حال خوب. از یک رضایت نسبی. وقتی از درون خالی می شوم چه طور می خواهم به چیزی برسم که ورای موقعیت کنونی من است؟ هیچی. نمیرسم.



  • آخرین ویرایش:جمعه 12 خرداد 1396
نظرات()   
   
شنبه 6 خرداد 1396  09:36 ب.ظ
توسط: فر ناز


  • آخرین ویرایش:شنبه 6 خرداد 1396
نظرات()   
   
جمعه 5 خرداد 1396  09:09 ب.ظ
توسط: فر ناز

حق تعالی مکار است: صورتهای خوب نماید در شکم آن صورتهای بد- باشد تا آدمی مغرور نشود که مرا خوب رای و خوب کاری مصور شد و روی نمود.
خوب می نمایی و در حقیقت، آن زشت است. زشت می نمایی و در حقیقت، آن نغز است. پس به ما هر چیز را چنان نما که هست، تا در دام نیفتیم و پیوسته گمراه نباشیم.

مقالات مولانا- ویرایش جعفر مدرس صادقی


  • آخرین ویرایش:یکشنبه 2 مهر 1396
نظرات()   
   
جمعه 5 خرداد 1396  08:41 ب.ظ
نوع مطلب: (یادم بماند ،) توسط: فر ناز

نمیدونم دردم از کجاست؟ از اینکه اولش عاقلانه تصمیم میگیرم میزارم کنار و بعد به صدای قلبم گوش میدم؟ یا مشکل عاشق پیشه بودنمه که اصولا خیلی قبلتر از تصمیمهای عاقلانه اتفاق میفته؟ 
پ.ن 1: مورد دوم. بدون شک. 
پ.ن 2: هر کسی نبود. مشتی بود. فقط تو چشاش میدیدم که اصلا به درد هم نمیخوریم. که مسیر جداست. 
پ.ن 3: دلمو خوش میکنم به اینکه باید ازش درسی میگرفتم. چشامو تا نهایت توانم باز نگه میدارم که درسو کامل یاد بگیرم. نمیخوام بعضی درسا رو هی دوره کنم. دوباره از سر. دوباره، دوباره، ...

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه       کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن


نظرات()   
   
سه شنبه 2 خرداد 1396  11:21 ب.ظ
نوع مطلب: (اتفاق مهم ،عشق یعنی تو ،) توسط: فر ناز

ممنونم خدا جون. بابت همه چیز. به خصوص بابت حال اساسی و ناخواسته ی این روزها. بابت آدم مشتی و باحالی که سر راهم قرار دادی و درسی که ازش گرفتم. عاشقتم. بیشتر از همیشه.



نظرات()