دوشنبه 6 شهریور 1396  08:58 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،) توسط: فر ناز

یه حرفایی هست انقدر درسته آدم بهشون ایمان میاره. میگن وقتی به یه چیزی گیر میدی رسمن اتفاق نمیفته و غیر ممکن میشه اما یه وقت که برات فلان مورد اصلا مهم نیست به عجیب ترین شکل ممکن رخ میده. دقیقا همینه. باید رها کرد. چون از چنگ انداختن و سفت نگه داشتن اون چیزایی که دوسشون داریم نه تنها به چیزی نمیرسیم که رسمن خودمون و اطرافیان رو عذاب هم میدیم. 
عاشق این اتفاقای یهویی ام. دوست دارم در موردش بنویسم و همه چیو تعریف کنم. فعلا در مرحله روزشمارم.


نظرات()   
   
سه شنبه 20 تیر 1396  12:50 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،) توسط: فر ناز

میدونم خیلی وقته که میخوام یه تغییری توی خودم بدم. اما هیچوقت نمیدونستم از کجا. الانم مطمئن نیستم. ولی فکر میکنم بهتره که امتحانش کنم و ته و توشو دربیارم. از یه جایی باید شروع کنم به خودم میگم شاید این بهترین راه نباشه اما به مراتب بهتر از اینه که نقاب منطقی بودن به خودم بزنم و اصلا دست به سیاه و سفید نزنم. 
شروع میکنم. از همین امروز. سرچ میکنم و تا جایی که بتونم در موردش مطلب میخونم و اطلاعات جمع میکنم. کلاس پیدا میکنم براش.
حتی اگر حرفه ی اصلیمم نباشه اما میتونه به عنوان یه چیز کمکی در کنارش باشه. هرچند شهرساز بودن خیلی وقته که دیگه چنگی به دلم نمیزنه. واقعن نمیدونم موقع انتخاب رشته چی تو مغزم بود. و اصلا حالا تو اومدی 4 سال یه اشتباهو انجام دادی دلیلت برای ارشد چی بود خدایی؟ خب در ان موقعیت خیلی تحت تاثیر موقعیتم بودم و امیدوارم، فقط و فقط امیدوار، که دیگه تصمیمی به این مهمی رو فقط به خاطر موقعیت و بقیه نگیرم. که یکبار برای خاطر خودم بلند شم. برای دل خودم.
میدونم که میتونم


نظرات()   
   
سه شنبه 6 تیر 1396  09:12 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،) توسط: فر ناز

آیا گیر دادن مغز به یک موضوع می تواند روشی برای تسهیل در دستیابی به هدف مورد نظر باشد؟ خلاف آنچه که به نظر می رسد تمرکز مغز بر موضوعی خاص الزاما به معنای پیدا کردن یک راه مناسب و توفیق در هدف مزبور نیست. کما اینکه بسیاری اوقات آنچنان در پیچ و خم هزارتوی مسیر گم می شویم که دیگر اصلا چیزی به عنوان تصویر اصلی و یا همان big picture را نمیبینیم. غرق در عالم جزییات، دست و پا میزنیم بلکم هدفی که قبلا مهم بود و حال به کورسویی تبدیل شده قابل حصول باشد.
رسالت کتابهایی از جمله راز، از نظر من این بود که به ما بفهمانند داشتن ادراک ذهنی در مورد یک موضوع می تواند در تحقق آن موضوع کمک کند. مثلا اگر تصور شما این است که در امتحان پایان ترم نمره ی خوبی میگیرید، روحیه بالاتری نسبت به سایرین دارید، وقت بیشتری برای امتحان اختصاص میدهید، در زمان امتحان حس بهتری دارید و با دقت بیشتری جواب میدهید و به احتمال زیاد نمره ی بهتری هم کسب می کنید. اما صرف اینکه شما درس را نخوانده باشید و فقط با یک احساس خوب "من حتما پاس می شوم" سر امتحان بروید یک شکست محض است. لابد مرحله بعدی هم ناله و نفرین به هرچی کتاب روانشناسی است و به قولی پیچیدن تومار اینجور تئوریهای موفقیت و مدیریت ذهن.
به نظرم این یکی از پیچیدگیها و در عین حال بازیهای مغز است که در نهایت موجب فریب خود ماست. یعنی مثلا میخواهیم موضوع را مدیریت کنیم اما بدتر این خودمان هستیم که داریم مدیریت می شویم. اخیرا خودم با این مسئله  دست به گریبانم. همین که در ظاهر برنامه هایی دارم و بسیار متعهدم. اما در ظاهر. بعد خودم، خودم را فریب میدهم. همه جوره هم فریب میدهم. مثلا با اینکه مطمینم کاری در یک تایم تمام نمی شود اما برنامه ی سفت و سختی میریزم که حتما فلان کار را تا فلان تاریخ انجام دهم. در عمل انجام نمی دهم و بعد خودم حس سرخوردگی میکنم. حس دلسردی. یا به طور مثال برنامه ای دارم و میدانم که ابتدا باید مقدمه ای برایش چید و به اهداف کوچکتری آن را تبدیل کرد. اما دست دست میکنم. به تعویق میاندازم. سرم را به این گرم میکنم که باید اول یک نشانه پیدا کنم. نشانه ای برای رفتن یا ماندن. بعد که میبینم بقیه چقدر از من جلو افتاده اند چه واکنشی نشان میدهم؟ این بار بیشتر ناراحت میشوم. به درون خودم رجوع میکنم. اگر بتوانم سنگ بزرگی جلوی غار میگذارم که کسی مزاحمم نشود. 
---
همه اینها در پی پاسخ به یک پرسش سه کلمه ایست! اگر خودم حسابم با خودم مشخص شود، اگر بدانم بازی چند چند است، این همه سرگیجه و حالت تهوع دلیلی برای بروز ندارد. مهم تصمیم است که من هنوز نگرفته ام.


نظرات()   
   
جمعه 12 خرداد 1396  02:03 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،) توسط: فر ناز

هر روز را با مرور کوچکترین دارایی هایم شروع میکنم و به خاطر داشتن همه ی آنها، خواه کوچک و خواه بزرگ، احساس سپاسگذاری عمیقی میکنم. به برنامه روزانم مراقبه را اضافه کرده ام، آن هم بنا به نظر دوستی اتفاقی و عجیب و غریب. تا الان که ادامه اش هم برایم خوب بوده و هم احساس بیهودگی از انجامش نداشته ام. شروع کردم به خواندن سه کتاب که قبلا از بچه ها و وبلاگ نویسها پرسیده بودم ولی فرصتی برای خواندنشان نداشته ام. گزینه ی ادامه تحصیل را کمی پیشتر جلوی عینک بدبینیم گذاشته ام، همچنان معتقدم که باید با مطالعه ی بیشتر تصمیم بگیرم. محیط کارم را دوست دارم و با همکارها تقریبا در اغلب اوقات جو صمیمیت خوبی داریم اما بیشتر از رفاقت با همکار به دنبال آموزش و یادگیریم. به دنبال پیشرفت و چنین چیزی را دیگر در محیط فعلی نمی بینم. بی تعارف باید بگویم، هر چند به رییسم نگفتم و با قر و غمزه حرف زدم اما دنبال کارم. یک کار خوب و منصفانه که زحماتم را ببینند و هر وقت دلشان خواست با من در قالب کارگر روزمزد رفتار نکنند. باز هم به کارگر. روزمزد است نه اینکه بعد 3 ماه حقوق 2 ماه اول را بگیرد.

فکر میکنم به سال پیش همین موقع. وای وای. چه ملغمه ی رقت انگیزی. خودم هم از یادآوریش حال بدی دارم. بیماری پدر بزرگ، افسردگی و دلسردی خودم، یک آشنایی بی خود، شروع کار آن هم در بدترین شرایط، اعصاب خوردی سر مقاله و ... به امسال امید بیشتری دارم. حداقل بیشتر از پارسال. فکر میکنم حداقل پتانسیل لازم برای رشد باید از درون باشد. از یک حال خوب. از یک رضایت نسبی. وقتی از درون خالی می شوم چه طور می خواهم به چیزی برسم که ورای موقعیت کنونی من است؟ هیچی. نمیرسم.



  • آخرین ویرایش:جمعه 12 خرداد 1396
نظرات()   
   
جمعه 22 اردیبهشت 1396  08:43 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،خلقیات من ،) توسط: فر ناز

هر چقدر هم که بگم برام مهم نیست اما خودم که میدونم ته دلم چیه. مهمتر از همه اینکه خودمو نمیتونم گول بزنم. نه. نمیتونم. اما چیزی نشون نمیدم. میخندم. با بقیه همراه میشم. تو جمعها با بچه ها هستم. حالا هی تو بگو چرا تو فکری؟ چرا از ته دل نمیخندی؟ بعد من بگم نه بابا چیزی نیست. واقعن چیزی نیست؟ من که میدونم. من که تا ته خطو رفتم. فقط بقیه نباید بدونن. 
.
.
.
دوست دارم به خودم اینجوری بگم که به ما واقعن زندگی کردن درست رو یاد ندادن. ما مهارتهاشو نداریم. فقط بلدیم کتاب بزاریم جلومون درس بخونیم. بعد از درس هم فکر میکنیم مراحل بعدی به ترتیب کار و ازدواجه. هممونو تو یه کارخونه قالب زدن. از یه خط تولید بیرون اومدیم. جور دیگه ای بلد نیستیم فکر کنیم. به هر لعنت و نفرینی هم که بیایم و خودمونو به شیوه ی دیگه ای خو بدیم اطرافیان نمیزارن. کافیه یه دور همی یا مهمونی باشه. تا تمام تصمیمهای مهم زندگیت در وسط جمع به اشتراک گذاشته باشه تا شاید صغری خانم با سابقه ی 6 شکم زاییدن بتونه تصمیمی بهتر از اونی که خودت واسه خودت گرفتی برات بگیره.
.
.
.
یه موقعهایی از زن بودنم بیزار میشم.
ای کاش حالم زودتر خوب شه. من نقطه قوت بزرگم امیدوار بودنمه. و موقعهایی که اینطوریم حتی خودمم حوصله ی خودمو ندارم.


نظرات()   
   
چهارشنبه 9 فروردین 1396  11:21 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،) توسط: فر ناز

اولین مطلب در سال 96 رو در حالی دارم مینویسم که اصولا آخر سال رو اون جور که دلم میخواست و رسم همیشگیم بود نیومدم چیزی بنویسم. معمولا یه جمع بندی از زار و زندگیم میکنم و میگم ببین من تو این سال تا اینجاشو رفتم؛ درست یا غلط بحثش جداست حالا هم دارم نگاه میکنم که ازش درس بگیرم و تو سال جدید یه سری اشتباهات رو تکرار نکنم. اما امسال کار میکردم و هفته آخر تا خود چارشنبش درگیری بود. بعد هم که اصلا خستگی امون نمیداد و همونجوری که دارین میبینین به راحتی هرچه تمامتر 10 روزی از عید گذشت انگار که نه انگار. مثل همیشه. اصلا تا قبلش زمان کند بود و از بعد تحویل سال همه چی سرعت گرفت. 
تو سرم خیلیی فکرا هست که بالا و پایین میره واسه خودش. شایدبهتر باشه به جای سرگیجه بگیم دل گیجه. فکر رفتن یا موندن. فکر کار. فکر زندگی. تنها چیزی که میدونم و برام اتفاقن جالب هم هست این حالت بی تفاوتی خودمه. این که همش انگار دنبال یه نشون میگردم. یه چیز که دست و دلمو گرم کنه به کاری که دارم میکنم. که اگر قرار بر رفتن یا موندنه با اطمینان انجامش بدم. انقد دو به شک نباشم.
.
.
.
از مادرم باید بیشتر بنویسم. که چقدر همیشه برای من نماد معصومیت و زلالی بوده و هست. از اینکه چقدر مهربونه همیشه به بقیه کمک میکنه و به فکره اما هیچ کس به فکر خودش نیست. همیشه خودش نفر آخره. خیلی سخته. کمتر دیدم از چیزی شکایتی بکنه. نتیجه همه تلاشهاش برای کمک به دیگران میدونین در من چی بوده؟ اینکه به خودم بگم اگر بتونم انجامش میدم و خودمو ملزم به انجام کاری برای دیگران نکنم چون تهش فقط یه توقع بی پایان ایجاد میشه. مثل یه چاه که با هیچی پر نمیشه. هر چند خیلی وقتا با این حرف خودمو از مهلکه الکی راضی نگه داشتن بقیه نجات دادم اما فکر میکنم ته قلبم دوست دارم این کارو بکنم که بگن وای فرناز چه خوبه! وای فرناز چه مهربونه!
.
.
.
آباجان رو آیا دیدین؟ اگر ندیدین بهتون توصیه میکنم که حتما ببینین. برشی از زندگی یک خانواده معمولی تو دهه 60 تو شهر زنجانه. من واقعن فیلمو دوست داشتم. بازی خانم معتمد آریا خیلی خوب بود. اگر یه چیز باشه که بخام بهش خرده بگیرم زبان فیلمه. خیلی جاها بازیگرا به ترکی حرف میزدن و فیلم هم زیرنویس نداشت و قرار بود ما خودمون بفهمیم که چی میگن. اما همون هم شیرین بود.


  • آخرین ویرایش:یکشنبه 2 مهر 1396
  • برچسب ها:آباجان ،
نظرات()   
   
چهارشنبه 15 دی 1395  11:59 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،) توسط: فر ناز

احتمالا یکی از لذتها و یا شاید بهتر بخام بگم نعمتهای دنیا فراموشیه. که باعث میشه همه چیز بعد از یه مدت کمرنگ شه و قابل تحمل. اینکه میدونی چه اتفاقی افتاده اما ترجیح میدی پیش بری. و همچنان پیش بری. 
----------
دارم تقریبا دیگه این کتابه رو هم تمومش میکنم. دختری با گوشواره مروارید. خیلی وقت بود میخواستم بخونمش. دوست داشتنیه. ماجرای روون و خوبی داره و این هیاهو و سرعت زندگی مدرن توش نیست. عوضش توش طاعون هست که هنوز درمان نشده و عشق. عشق پسر قصاب به یک دختر و عشق دختر به اربابش.
بد نیست اگر با ورمیر vermeer نقاش معروف آشنایی ندارین یه سرچی بکنین و چند تا از کاراشو ببینین.


نظرات()   
   
چهارشنبه 8 دی 1395  12:09 ق.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،خلقیات من ،) توسط: فر ناز

نمی دونم از کجا باید شروع کنم به نوشتن. از کجای این داستان. اینکه زن بودن سخته یا چی؟ از هر طرف که بخام شروعش کنم بیشتر شبیه به یک ذکر مصیبته که همیشه تکرار شده و از فرط تکرار خسته کنندس. از بس لقلقه ی زبون بوده دیگه هیچکس حوصلشو نداره اما واقعن. سخته. اینکه برای داشتن یکسری چیزهای اولیه باید از صبح که از خونه میزنم بیرون بجنگم. بعضی وقتها فکر میکنم باید خانم خونه دار باشم. بشینم توی خونه. دغدغه ام گلدونام باشن، اینکه غذا چی درست کنم، برنامه کنم با دوستام برم بیرون و دور دور. واسه خودم کارای مختلف دوست داشتنی بکنم. بعد همین فکرشم حتی بیشتر از 5 دقیقه رضایت بخش نیست. دوباره میگم نه من آدمش نیستم باید بزنم بیرون. باید یه فعالیتی بکنم. وگرنه این تو خونه موندن منو روانی میکنه. بعد میام بیرون و میرم سر کار و یک داستان تکرار میشه. داستان زره و کلاه خود. فکر میکنم تا کی میشه ادامه داد؟ کی مردا تو محیط کار یاد میگیرن با یه زن درست رفتار کنن؟ کی خود ما زنا یاد میگیریم بهم احترام بزاریم و خودمون همدیگه رو تخریب نکنیم؟
دلم یه آشنا میخاد که بهم بگه " فرناز، هیچی نیست. بخند. ارزششو نداره. اینم تموم میشه" که سفت بغلم کنه و بگه تا همینجاشم خیلی خوب اومدی. گور بابای همشون. بخند. توی بیست و شیش سالگی آدم باید کلی بخنده. لطفا شاد باش. بعد من فک کنم چه خوبه که آدم یه دوست/ پارتنر اینطوری به فکری داشته باشه و انگیزه بگیرم برم به بقیه زندگیم برسم. اما به خودم میام میبینیم همچین خبرایی نیست. خودمم و حوضم. سر کارمم بخوام خیلی ادا در بیارم به راحتی کنار گذاشته میشم. دقیقا همینقدر harsh و خشن. خیلی شیک یکی دیگه رو میارن. شمام برو همونجایی که ازش اومدی. 
----------
حسام حبیب رو میشناسین؟ اگه نمیشناسین این آهنگ فرق کتیر رو ازش گوش کنین. عالیه. سبب خوشحالسازی منه. نمیدونم چرا. ولی خیلی آروم و رمانتیکه. یه جوری که من دوست دارم.


نظرات()   
   
جمعه 5 شهریور 1395  10:59 ب.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،) توسط: فر ناز

شاید یه روز پشیمون شدم. شاید فکر کردم که اشتباه از من بوده. که باید جور دیگه ای رفتار میکردم. حرفایی میزدم که نزدم و بالعکس به سری چیزا رو نگفتم. اما در عوض امروز، روزیه که پیش خودم میگم آدمها هر چقدر هم که بچه بازی دربیارن و یک درصدی در رفتارهاشون ناخودآگاه اشتباهاتی داشته باشن اما نهایتا میدونن که چه چیزی میخوان و چه چیزی نمیخوان. حالا شاید خیلی واضح و روشن نیان بگن اما تو دلشون اینو میدونن. کسی که از اول نمیجنگه و سسته یعنی حتما خیلی از ته دلش چیزی رو نخواسته. مگه نه؟ من اینطوری فکر میکنم. میدونم ممکنه عوامل دیگه ای هم باشه. اما ترجیح میدم تو اینجور شرایط خودمو به کسی تحمیل نکنم. به هر حال هر دو طرف، هر دو دوست، همکار یا حالا هر ... انقدر بزرگن که بدون پادرمیونی کسی و یا توضیح و توجیه یکسری مطالب بتونن مکشلو حل کنن. اما وقتی قضیه هنوز به قوت خودش باقیه و تصور بر اینه که با حرف نزدن در موردش حل شده، پس بهتره خودتو قاطی نکنی. اگر این صمیمیت براش مهم بود حتمن یه کاری میکرد. حداقل یه حرف خوب. ته تهش این بود که خوب و محترمانه خداحافظی کنه. اتفاقن این از سادگی آدماس که خودشونو انقدر راحت لو میدن. اگر آدم با سیاستی بود هیچوقت به اینجا ختم نمیشد و خیلی طول میکشید تا از بازیهاش سر دربیارم.
اینم نعمتیه. دلمو خوش میکنم به همین. که این بار از شدت بچه بازی اینطوری شد. لا اقل دردش کمتره.


نظرات()   
   
سه شنبه 14 اردیبهشت 1395  10:49 ق.ظ
نوع مطلب: (ویرایش نشده ،سرگرمی ،) توسط: فر ناز

کتاب خواندنم چیز جدیدی نیست. از همان بچگی علاقه به مطالعه را مادرم در من تشویق کرد و خود او بود که برایم اولین کتابها را خواند. دوست داشتم با توجه به زمان زیادی که نه درسی برای خواندن و نه کاری برای انجام دادن دارم  کار مفیدی انجام دهم و چه بهتر که به مطالعه بگذرد. همین فکر بود که جرقه ی این سوال را در ذهنم زد. خب بالطبع من در بین دوستان وبلاگ نویسم افرادی را دنبال میکنم که به نحوی با مطالعه و کتاب در ارتباطند و چه بسا کتابهای خیلی خوبی هم خوانده اند. پس بهترین کار به نظرم این آمد که همین سوال را با دوستانم در میان بگذارم. اینکه اکر بخواهند 3 کتاب را به عنوان کتابهای تاثیرگذار انتخاب کنند این 3 مورد کدامند. شاید 3 کتاب کم به نظر بیاید ولی با در نظر گرفتن اینکه من به دوستان مختلفی این مطلب را گفتم همین تعداد کم که کنار هم جمع شوند یک لیست بلند و بالا از دل آن بیرون خواهد آمد. البته باید بگم تا الان که در حال نوشتن این پست هستم هنوز تمام بچه ها جواب نداده اند و به مرور پست را به روز خواهم کرد. 
اولین کتابها را حمیدو معرفی کرد. هیچکدام از این 3 کتاب را نخوانده ام اما مدتها دنبال مرشد و مارگریتا بودم ولی آخر سر موفق نشدم که بخوانمش. این هم 3 کتاب کلاسیک برتر از نظر حمید:
1- مرشد و مارگریتا - میخائیل بولگاکف - ترجمه عباس میلانی -نشر نو
2- نیمه تاریک ماه - هوشنگ گلشیری- نشر نیلوفر
3- وداع با اسلحه - ارنست همینگوی- ترجمه نجف دریا بندری- نشر نیلوفر 
بعد از حمیدو، پیمان لیست کتابهایش را گفت( وبلاگش پوکیده وگرنه لینک میدادم). از پیمان بعید نبود که چون خودش به اقتصاد علاقه مند بود کتابهایی هم که معرفی میکند در همین طیف باشد. از 3 کتاب پیمان دو جلد اقتصاد به زبان ساده علی سرزعیم( گویا اسم درست کتاب اقتصاد برای همه است) بودند و یکی هم هنر سیر و سفر دو باتن. خیلی با سلیقه ی من در کتابخوانی جور نیست ولی شاید بعد از خواندن نظرم عوض شود. پس تا اینجا داریم:
1 و 2- اقتصاد برای همه/ بینش اقتصادی برای همه- علی سرزعیم- نشر ترمه
3- هنر سیر و سفر- آلن دوباتن- ترجمه گلی امامی- نشر نیلوفر (این یکی به نظرم بهتر باشه)
بعد ازپیمان، نوبت به تهمینه عزیز رسید. تهمینه کتابهایی معرفی کرد که بیشتر از جنس رمان بودند. اما از این 3 مورد یکی بودکه قبلا در دوران دانشجویی خوانده بودم.
1- خاطرات واقعی یک سرخپوست نیمه وقت - شرمن الکسی- نشر افق
2- عروسک فرنگی- آلبا دسس پدس- انتشارات ققنوس-( خواستم توضیح بدم در موردش ولی فکر کنم خودتون بخونین بهتر باشه :))
3- لذتی که حرفش بود- پیمان هوشمندزاده- نشر چشمه( این هم جالب به نظر میاد)
و بعد هم در یک حرکت غافلگیر کننده دوست خوبم سورمه یک پست از وبلاگش را به معرفی کتابهای خوبی که خوانده بود اختصاص داد. بیشتر از 3 کتاب بود اما انقدر قشنگ و دلنشین معرفی کرده بود که فکر کنم باید همه را بخوانم. پیشنهاد سورمه بیشتر متمرکز بر کارهای عباس معروفیست. متاسفانه با اینکه مدتی هم هست سمفونی مردگان رو خریدم اما بار اول که خواندم تا نیمه بیشتر نرفتم و حالا باید حتما برگردم و دوباره با دل و جان بخوانمش. کار خوبی که سورمه جان کرد این بود که از هر کتاب توضیحاتی داده بود که بیشتر با آن ارتباط برقرار کنیم و صرفا یک اسم خالی نباشد. کتابها از این قرارند:
1- مدار صفر درجه- احمد محمود- ماجرا در اهواز اتفاق میفتد از پهلوی دوم تا انقلاب- 3 جلدی
2 و 3- فریدون 3 پسر داشت و سمفونی مردگان- عباس معروفی
4- شازده کوچولو- آنتون دو سنت اگزوپری
5- عقاید یک دلقک- هاینریش بل
6- سور بز- ماریو بارگاس یوسا
7- نامه به کودکی که هرگز متولد نشد- اوریانا فالاچی
----------
هنوز لیست تمام نشده و کتابهایی هست که باید اضافه کنم اما ازونجایی که وقت نمیکنم طی روزهای آینده جواب بقیه دوستان رو هم اضافه میکنم. خیلی ممنونم از همگی که در جمع آوری این لیست کمک کردید.
شاد باشید و برقرار.
:)
------------
بعدا نوشت:
از 4 دوست باقی مانده فقط دل آرام جان تا الان جواب داد که بیشتر هم کتابهایی در حوزه ی روانشناسی رو معرفی کرده.
1 و2: دو کتاب اول از تامس هریس هست به اسم وضعیت آخر و ماندن در وضعیت آخر.
3- دیوانه وار از بوبن
4- نیمه تاریک وجود دبی فورد( اشتباه نکنم با ترجمه ی فرناز فرود هست و من قبلا این کتابو خوندم)
5- چهار اثر فلورانس اسکاول شین
یک دوست ناشناس هم بهم مقالات مولانا رو با ویرایش جفر مدرس صادقی معرفی کرده که به نظر خیلی هیجان انگیز میاد و شاید بعد از یه سرچ اولیه اون رو هم برم بگیرمش.
خب این از نظرات دوستام. چون سلیقه ها متفاوته و از طرف دیگه هم همه ی کتابها رو نمیرسم بخونم برنامه بعدی اینه که از این لیست مواردی که به سلیقم نزدیکتره رو انتخاب کنم و بعد هم برم برای خرید. خیلی خوشحالم. کلی کتاب خوب برای خوندن منتظر منه. هورا هورا.
مرسی بچه ها همگی. 


نظرات()   
   
  • تعداد کل صفحات :2  
  • 1  
  • 2